นายห้างทองย้อย ชโลธร สมัยเมื่อมีชีวิตอยู่ ได้ร่วมสร้างอุโบสถหลังใหม่ และสร้างพระประธานองค์ใหญ่ ประดิษฐานอยู่ในโรงอุโบสถ มีชื่อว่า “หลวงพ่อชโลธร” พระประธานองค์เล็กเป็นพระประธานเก่าแก่มาตั้งแต่อุโบสถหลังเดิม มีชื่อว่า “หลวงพ่อสำเร็จผล” อาตมาทราบว่า นายดำ วานิช อยู่ที่ปากบาง มีกฎแห่งกรรมอยู่กับนายห้างทองย้อย จะต้องช่วยเหลือกันต่อไป อาตมาบอกนายห้างทองย้อยว่า ให้นายดำ วานิช ขับรถให้ และบอกว่า “ใน ๗ วันนี้เป็นต้นไป นายห้างอย่าขับรถเองเป็นอันขาด” สติมันบอกว่านายห้างทองย้อยจะต้องถูกรถชนตาย นายดำ วานิช พ่อแม่เป็นลาวพวน อยู่บ้านโพธิ์คา มีหนี้สิน นำนาไปจำนองจำนำหมด

พอดี เสธ. วสันต์มาที่วัด จึงพูดกับเสธ. ให้ถอนนายโก๊ะออก ใส่ชื่อนายดำ วานิชแทน เพราะนายดำ วานิชเคยเป็นทหารมาแล้ว รุ่งขึ้น คณะทหารก็บินไปเมืองกาญจน์ ฝึกแล้วบินต่อไปเวียดนาม ไปอยู่เวียดนาม ๒ ปี ได้เงินมาไถ่ที่นาให้พ่อแม่หมด ถึงเวลาแล้วที่นายดำ วานิชต้องไปอยู่กับนางห้างทองย้อย ไปดูแลตอนนายห้างเจ็บป่วย นายดำ วานิช กลับจากเวียดนาม มีเงินทองมากมาย เหล้าไม่ดื่ม บุหรี่ไม่สูบ เครื่องยนต์กลไกเก่งมาก เขาไถนาเสร็จจะไปอยู่กับพี่ชายที่กรุงเทพฯ ไปทอดปาท่องโก๋ขาย ถ้าอาตมาไม่มีบุญคุณกับเขา ไม่มีทางที่จะยึดเขาไว้ได้

อาตมาเรียกนายห้างทองย้อยมาและบอกว่า นายห้างอย่าขับรถนะ แล้วบอก นายดำ วานิช ให้ขับรถให้นายห้างทองย้อย เขาก็เชื่ออาตมา นายห้างดีใจใหญ่ นั่งสบายเลย เป็นผู้จัดการธนาคารกรุงไทย มีโรงสี ๒ โรง โรงน้ำแข็งใหญ่ ๑ โรง ในที่สุดวันนั้นถึงคราวตาย คุณนายสุมาลย์ลืมที่อาตมาสั่ง ให้นายดำ วานิช ขับรถตู้ไปกรุงเทพฯ ไปซื้อต้นไม้เอามาปลูก นายห้างทองย้อยอยู่บ้านคนเดียว พอดีมีโทรศัพท์เชิญด่วน ให้ไปเป็นกรรมการแข่งเรือยาว นายห้างตอบตกลง ลืมที่อาตมาสั่งไม่ให้ขับรถ จัดแจงแต่งตัวใส่สูท ขับรถเบนซ์ออกไป