พบข้อผิดพลาดในเว็บไซต์
แนะนำ ติดชม สอบถาม หรือต้อง
การความช่วยเหลือ ติดต่อ
webmaster@jarun.org

รายนามคณะผู้จัดทำ

เมื่อวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ ผมได้ไปถึงวัดอัมพวันในตอนเช้า ขณะนั้นหลวงพ่อกำลังให้โอวาทนักเรียนที่มาอบรมปฏิบัติธรรม ผมและเพื่อนเดินทางมาจากโคราช เพื่อมานมัสการหลวงพ่อ และตัวผมเองก็จะอยู่ปฏิบัติกรรมฐาน ๗ วัน โดยจะออกจากกรรมฐานในวันที่ ๒๖ ซึ่งเป็นวันเกิดผมพอดี แต่หลวงพ่อท่านติดภารกิจในช่วงเช้า เพื่อนของกระผมจึงเดินทางกลับไปก่อน ในขณะนั้นผมไม่มีโอกาสทราบเลยว่า กรรมฐานในครั้งนี้จะทำให้ผมได้พบความอัศจรรย์ ซึ่งจะนำความเปลี่ยนแปลงมาสู่ผมไปตลอดชีวิต การเริ่มต้นปฏิบัติ ผู้ที่เข้าปฏิบัติจะต้องรับศีลแปด เรียนรู้การเดินจงกรม การกำหนดจิต และนั่งสมาธิ จากท่านพระอาจารย์ผู้รับหน้าที่แนะนำการปฏิบัติเบื้องต้น ส่วนผู้ที่เคยได้รับการฝึกแล้วก็จะแยกไปปฏิบัติ ส่วนผมเองได้เคยมาปฏิบัติกรรมฐานที่วัดอัมพวันเป็นครั้งแรกในชีวิต สมัยที่ยังเป็นนักศึกษาอยู่ที่ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง โดยในครั้งนั้น ยุวพุทธิกสมาคมฯ เป็นเจ้าภาพ คุณแม่สิริ กรินชัย และคณะเป็นวิทยากร โดยมีวัดอัมพวันเป็นเจ้าของสถานที่ ผมในขณะนั้นลงเรียนวิชาพุทธปรัชฌา ซึ่งท่านอาจารย์วันดี ศรีสวัสดิ์ เจ้าของวิชาได้พาพวกกระผมมาปฏิบัติธรรม (ประมาณ ๕-๖ ปีมาแล้ว) และผมก็ได้พบสิ่งที่ตนเองแสวงหามานาน

หลังจากนั้น ผมก็จะหาเวลามาปฏิบัติกรรมฐานให้ได้ทุก ๆ ปี ปีละ ๗ วัน และในปีนี้ก็ได้กลับมาปฏิบัติที่นี่อีกครั้งหนึ่ง
การปฏิบัติที่วัดอัมพวันนี้ จะมีเวลาปฏิบัติมาก ผู้ที่ปฏิบัติต้องเพิ่มเวลาในการเดินจงกรมและนั่งสมาธิตามลำดับ จากวันแรกครึ่งชั่วโมง วันต่อมาจะเพิ่มเป็น ๑ ชั่วโมง ถัดมาเป็น ๗๕ นาทีเป็นต้น
ตัวกระผมเองนั้น เป็นคนมีความพิการมาแต่กำเนิด คือ อัมพาตชนิดเกร็ง ไม่สามารถเหยียดเข่าให้ตรงได้ การเดินจึงมีลักษณะผิดปรกติไป และได้ใช้ไม้เท้าช่วยในการทรงตัว และในการเดินจงกรม กระผมจะยึดพื้นที่ข้างฝา เพื่อช่วยการทรงตัวในการเดินจงกรม ในการปฏิบัติครั้งแรก ๆ นั้น ผมรู้สึกท้อแท้บ้างว่า ทำไมจะสร้างบุญกุศลบ้างก็ลำบากลำบนกว่าคนทั้งหลาย แต่เมื่อปฏิบัติไปเรื่อย ๆ ก็แว่วเสียวสติที่อุตส่าห์ฝึกฝนให้เข้มแข็งขึ้น บอกมาว่า ลำบากนั่นแหละดี วิริยะ บารมีจะแก่กล้า หลังจากกระผมมีความรู้สึกนี้ ผมจึงไม่เคยย่อท้อต่อการปฏิบัติอีกเลย

ต่อมาในวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ หลวงพ่อจรัญได้เทศน์ให้ผู้ปฏิบัติฟัง และได้กล่าวถึงการกำหนดเวทนาว่า “ให้พยายามแยกแยะเวทนาให้ได้ จะได้เกิดปัญญาขึ้น อย่าได้หลีกหนี และสิ่งที่จะเป็นเครื่องช่วยให้สู้เวทนาได้ก็คือ การตั้งสัจจะอธิษฐาน พยายามอดทนให้ได้ โดยใช้ขันติบารมีเป็นเครื่องมือสำคัญ” หลังจากที่ได้ฟังเทศน์แล้ว ผมจึงกำหนดไว้ในใจว่าจะตั้งสัจจะ และพยายามแยกแยะเวทนาตามที่หลวงพ่อบอก หลังจากวันนั้น ผมได้อธิษฐานสัจจะว่าจะนั่งสมาธิ ๗๕ นาที โดยไม่ขยับเขยื้อนเลย เมื่อตั้งใจแล้วปรากฏว่า เจ้าเวทนาก็มาทักทายตั้งแต่เริ่มทีเดียว อาการปวดเข่าข้างซ้ายก็ทวีแรงขึ้น ผมได้ใช้ขันติความอดทนและการกำหนด “ปวดหนอ” โดยพิจารณาดูในอาการปวด พิจารณาเห็นความเจ็บปวดยิ่ง ๆ ขึ้น ในเวทนานั้นมากมายขึ้นอย่างเหลือเชื่อ ความปวดเมื่อยอย่างยิ่ง จนเกิดอาการทั้งแสบทั้งร้อน ราวกับจะรู้ถึงจำนวนเส้นประสาทที่มาเลี้ยงที่บริเวณที่เกิดอาการ จนมาถึงจุดที่บอกกับตัวเองว่า “โอย จะทนไม่ไหวแล้ว” แต่อีกใจหนึ่งก็ประคองจิตไว้ว่า ถ้าหากยอมพ่ายแพ้ก็จะต้องพ่ายแพ้ตลอดไป ทนอีกหน่อย ความรู้สึกขัดแย้งได้ต่อสู้กันอยู่ โดยเฉพาะ ๑๕ นาทีสุดท้าย ราวกับว่าจะเป็น ๑๕ นาทีนรกก็ไม่ปาน ความปวดแสบทวีขึ้นอย่างเหลือเชื่อกว่าจะพ้นมาได้ ก็ชนะอย่างสะบักสะบอมทีเดียว วันนั้นชนะได้ก็เพราะมีขันติเป็นพระเอก สัจจะเป็นผู้ช่วยสำคัญ
ในการปฏิบัติครั้งต่อมา เมื่อผมผ่านความทรมานมาแล้ว ก็สามารถดำรงสติไว้ได้ สามารถทนต่อเวทนาได้ และได้หลักการว่า ต้องพิจารณาเวทนาโดยใช้สติให้เหมือนกับมีผ่าตัดของหมอ ส่วนหนึ่งกำหนดเข้าไปในเวทนา เหมือนใบมีดจมลงในแผล เพื่อพิจารณาลักษณะของเวทนา เหมือนใบมีดจมลงบนแผล เพื่อพิจารณาลักษณะของเวทนา และรักษาส่วนด้ามมีดคือสติอีกส่วนหนึ่งไว้ เหมือนมีดในมือหมอ แต่งานนี้หมอกับคนไข้เป็นคนเดียวกัน

เมื่อพิจารณาลักษณะของเวทนาโดยเพ่งลงไปจะเกิดเวทนาแรงกล้าขึ้น ทำให้ได้ข้อสรุปประการแรกคือ แม้เวทนาเท่าเดิม แต่จิตเพ่งมากขึ้นก็กลับปวดมากขึ้น เมื่อลดการเพ่งลงก็ปวดน้อยลง ดังนั้นปัจจัยสำคัญคือ จิต
ประการที่สอง เมื่อพิจารณาต่อไปในความปวดนั้น จะรู้สึกถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบ ๆ ความแสบร้อนจะทำให้รู้ว่าเส้นประสาทมาหล่อเลี้ยง เมื่อเวลาผ่านไปแม้จะทรงจิตไว้ที่เดิมแต่เวทนาก็เพิ่มขึ้นตามปัจจัยของร่างกาย อันเป็นลักษณะของร่างกายเป็นเช่นนั้นเอง ทำให้เข้าใจคำกล่าวที่ว่า “เวทนาเปรียบเสมือนลูกศร ๒ ดอก ดอกหนึ่งปักที่ใจ อีกดอกหนึ่งปักที่ร่างกาย” โดยแจ้งใจ

เมื่อผมนั่งสมาธิ และเห็นสิ่งก่อสร้างซากปรักหักพังอีกจึงได้พิจารณาเห็นว่า เป็นค่ายทหาร ที่มีตุ๊กตาไทยโบราณยืนนิ่งอยู่ ผมก็ได้กำหนดเห็นหนอ และรู้สึกสงสัยหนอ และแล้วลักษณะที่แปลกของนิมิตก็เกิดขึ้น คือเห็นนิมิต ภาพภูเขาจำลองขนาดสูงประมาณเข่า ยืนมองลงไปจากมุมสูง และถัดมาจากภูเขาที่มีตุ๊กตาทหารตัวเล็กขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย แต่เห็นหน้าตาและการแต่งตัวเป็นทหารไทยโบราณ รายล้อมภูเขา หันหน้ามองมาทางผมก็มีภาพจำลองค่ายทหารขนาดเล็ก ภาพที่เห็นทั้งหมด ตั้งอยู่บนแท่นค่อย ๆ เลื่อนไปช้า ๆ คล้ายกับตู้โชว์สินค้าในห้าง ที่ว่าน่าแปลกก็คือตลอดเวลาที่เห็นภาพเหล่านี้ตาของผมเคลื่อนไหวอยู่ใต้หนังตา และหนังตามีลักษณะกระพริบยิบ ๆ อยู่โดยที่ผมไม่สามารถบังคับได้ ภาพที่เห็นมีลักษณะเป็น ๓ มิติ ผิดกับภาพที่เห็นหรือการนึกภาพธรรมดาที่มีลักษณะเป็น ๒ มิติทั่วไป ผมกำหนด เห็นหนอ แต่ยังไม่เข้าใจ เพราะถ้าเห็นนิมิตเป็นคนหรือสัตว์ ก็คงเป็นเจ้ากรรมนายเวร แต่ทำไมที่ผมเห็นกลับเป็นตุ๊กตา แต่แล้วในที่สุดก็มีความคิดเป็นคำตอบบอกออกมาว่า ที่เราเห็นเขาเป็นตุ๊กตา เพราะผมเป็นผู้ทำให้เขาเหล่านั้นต้องย่อยยับลงเพราะผมใช้เขาเป็นตุ๊กตา หรือตัวหมากในงานของผม
ผมไม่ได้ก่อกรรมโดยตรงกับนาย ก. นาย ข. เป็นเฉพาะบุคคล จึงไม่มีใครเห็นเป็นตัวบุคคล แต่ก่อกรรมเป็นลักษณะไม่จำเพาะเจาะจง เป็นปาณาติบาตครั้งใหญ่ ส่งผมให้เกิดมาขาพิการทั้งสองข้าง ทำให้ผมเกิดสลดจากกรรมที่สร้างไว้ในอดีตชาติ
ถึงตอนนี้ภาพที่เห็นค่อย ๆ หมุนขึ้นสู่เบื้องสูงอย่างช้า ๆ จนลับสายตาไป และได้ดึงเอาสิ่งที่ดูคล้ายกับปะรำพิธีที่อยู่กับพื้นขาดติดขึ้นไปข้างบนด้วย

เมื่อภาพนิมิตได้เคลื่อนคล้อยไปหมดแล้ว ความรู้สึกก็กลับมาที่หัวเขาซ้าย ผมกำหนดสู้เข้าไปในเวทนา แบบไม่กลัวตาย เพราเวทนาแค่นี้เทียบไม่ได้กับกรรมที่ทำมา
และแล้วสิ่งที่น่าพิศวงกว่าภาพยนตร์ที่เพิ่งจบไป คือ ความรู้สึกของขาที่เกิดอยู่กับพื้น รู้สึกว่าพื้นนี้มีลักษณะนิ่มลงเหมือนโคลนเย็น ๆ และที่ใต้เข่าซ้าย และรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเย็น ๆ หมุนวนอยู่ตรงข้อพับ ผมได้กำหนด รู้หนอ ตามอาการความอัศจรรย์ใจ และรู้ว่ามีความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายกำลังจะเกิดขึ้น ความรู้สึกนี้เกิดอยู่ประมาณ ๓-๔ นาที และอีกไม่กี่นาทีต่อมา ผมก็ต้องกำหนดออกตามเวลา จากนั้นผมเริ่มกำหนดจิตแผ่เมตตาให้กับเจ้ากรรมนายเวรอย่างตั้งใจเต็มที่ และเมื่อลุกขึ้นยืนขาซ้ายก็เหยียดตรงเหมือนกับเมื่อผมยังเป็นเด็กไปรับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลศิริราช โดยผ่าตัดเลื่อนจุดเกาะของเอ็นที่ข้อพับ ซึ่งในช่วงแรกขาซ้ายก็เหยียดตรงได้ ส่วนขาขวาก็งอเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นไป ๖ เดือน ปรากฏว่า เข่าซ้ายงอกลับมาที่เดิม ผมยังจำคำพูดของคุณหมอที่พูดว่า “เห็นแล้วแทบร้องไห้เลย” แต่กรรมฐานที่วัดอัมพวัน กลับทำให้คืนกลับได้ภายใจ ๗ วัน

สิ่งที่น่านำมาพิจารณาคือ
๑. ภาพที่เห็นเป็นสิ่งที่คิดไปเองหรือเปล่า เป็นที่ถกเถียงกันมานานแล้วว่าผู้ที่ทำกรรมฐาน หรือบำเพ็ญสมาธิ อาจมีการสร้างภาพคิดไปเองซึ่งอาจจะเป็นไปได้ แต่ก็จะนำไปสู่คำถามที่สองว่า
๒. ทำไมเส้นเอ็นที่ข้อพับจึงเหยียดตรงได้หลังจากเกิดนิมิต ทั้ง ๆ ที่นั่งขัดสมาธิ ถ้าหากเดินจงกรมแล้วเส้นเอ็นยืดออก อาจเป็นเหตุบังเอิญที่พยายามยืดขาให้ตึงก็ได้
อันที่จริงการที่เส้นที่ข้อพับยืดขึ้นนี้เป็นครั้งที่สองในชีวิตผม ครั้งแรกเกิดที่วิทยาลัยครูสวนสุนันทาที่คุณแม่สิริ กรินชัย เป็นผู้ให้การอบรมกรรมฐาน ครั้งนั้นผมอธิษฐานจิต ขอให้ความพิการหายหรือเบาคลายไปในคืนวันที่ ๖ ของการปฏิบัติ เพื่อจะได้ใช้ตนเองเป็นกรณีอ้างอิง แสดงให้เห็นความมหัศจรรย์ของวิชาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระสมณโคดมของเราชาวพุทธ ในครั้งนั้นการยืดออกของเอ็นข้อพับเกิดขึ้นเกือบจะทันทีหลังจากอธิษฐานจิต ด้วยใจที่ปราศจากความลังเลในอานิสงส์กรรมฐาน ยืดออกมาประมาณครึ่งหนึ่ง ความรู้สึกตอนนั้นผมไม่มีวันลืม

ที่แตกต่างกันคือ ครั้งนั้นผมยังไม่ทราบว่าการกำหนดเวทนาทำได้อย่างไร แต่ ณ วันนี้ผมได้ทราบแล้วว่า เวทนานั้นคือแหล่งข้อมูลอันยิ่งใหญ่แห่งจิตที่คอยให้เราทราบ นอกจากจะมีอาการทางกายดีขึ้นแล้ว ผมยังทราบผลกรรมในอดีตชาติที่สร้างไว้ และอโหสิกรรมกันไป
ท่านเป็นเจ้าของกุญแจไขภพชาติ และกฎแห่งกรรมของท่านด้วยอินทรีย์ ๕ พละ ๕ และองค์ธรรมแห่งกรรมฐานที่ถูกส่วน ก็จะถอดรหัสแห่งสัจธรรมปรากฏแก่ท่านเองไม่ต้องถามใคร ตัวผมเองสิ้นสงสัยในเรื่องเหนือวิทยาศาสตร์ เหล่านี้สิ้นแล้ว