เมื่อกลางปี พ.ศ. ๒๕๓๕ ดิฉันไม่สบายปวดตามเนื้อตามตัว ปวดหลัง ปวดไหล่ ไหล่บวมเป็นประจำ ดิฉันไปรับการรักษาที่โรงพยาบาลและไปให้แพทย์แผนโบราณบีบให้ อาการก็ทุเลาลงบ้าง ทุเลาปวดได้ประมาณ ๑ อาทิตย์ก็ปวดอีก ดิฉันก็ไปโรงพยาบาล และไปบีบอีก เดี๋ยวปวดมาก เดี๋ยวปวดน้อย เป็นอยู่อย่างนี้ จนปี ๒๕๓๖ อาการเริ่มมากขึ้น ปวดมาก ปวดจนนอนไม่ได้ ยกแขนไม่ได้ ใส่เสื้อเองไม่ได้ หวีผมเองไม่ได้ ปวดจนร้องครางทั้งคืน ลูกสาวจึงพาไปหาหมอจีนให้รักษา หมอจีนช่วยรักษาให้ยารับประทานและฉีดยา หมดไปหลายหมื่นบาท ก็พอทุเลาลงบ้าง พอช่วยตัวเองได้เล็กน้อย เริ่มใส่เสื้อ หวีผมได้ แต่ลึก ๆ แล้วตัวเองยังรู้สึกว่ามันปวดลึก ๆ ปวดอยู่ข้างในตามข้อมือ ข้อเท้า หัวไหล่ยังบวมบ้างยุบบ้าง เป็นบางวันจนกระทั่งถึงเดือนเมษายน เป็นวันครบรอบวันเกิดของสามีดิฉัน เราเคยไปถือศีล ปฏิบัติธรรมด้วยกันทุกปีในช่วงวันเกิด จึงกำหนดเดินทางไปวัดอัมพวันในวันที่ ๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๖ ไปพร้อมกับพิศมัย พี่ประภาศ หงษ์จินดา พี่สาวพี่เขย ถึงเวลาสามีและน้องสาวดิฉันได้ทักท้วงว่า เลื่อนไปอีกหน่อยจะดีกว่า เพราะว่าดิฉันยังบวมอยู่ เกรงว่าไปเดินจงกรมไม่ไหว แต่ดิฉันเองกลับไม่ยอมเลื่อนการเดินทางไปวัด คิดว่าตั้งใจแล้วก็ไม่อยากโลเล พอทนได้ก็ไปถือศีลดีกว่า ทนเจ็บเอาหน่อย กลางคืนวันที่ ๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๖ ก่อนเข้านอน ดิฉันก็สวดมนต์ ตั้งจิตอธิษฐานว่า พรุ่งนี้ลูกจะไปถือศีลปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวัน ขอให้ลูกไปได้ อย่ามีอุปสรรคขัดข้อง ให้เดินทางปลอดภัย ให้ได้เข้ากราบหลวงพ่อ แล้วเข้านอน

เช้าวันที่ ๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๖ ก็เตรียมตัวเดินทางโดยลูกสาวขับรถไปส่ง พอนั่งขึ้นรถ ทุกคนมีจิตใจผ่องใส พี่สาว พี่เขย สามี และลูก ๆ คุยกันตลอดทาง แต่ตัวดิฉันเองไม่อยากคุย พอขึ้นรถได้ ก็ตั้งจิต ยกมือพนมขึ้นจรดเหนือหัว ขอให้ลูกและคณะเดินทางปลอดภัย วันนี้ขอให้ลูกได้เข้ากราบหลวงพ่อ ที่ตั้งจิตขอพบหลวงพ่อก็เพราะรู้สึกตัวเองไม่ค่อยสบาย เจ็บตามเนื้อตามตัว แต่ไม่มากนัก ยังพอทนได้ มีความรู้สึกอยากกราบหลวงพ่อ อยากบอกหลวงพ่อว่าตัวเองไม่ค่อยสบาย อยากขอบารมีหลวงพ่อให้ช่วยคุ้มครอง เมื่อกำหนดจิตอยากกราบหลวงพ่อแล้ว ก็สวดอิติปิโส ห้องเดียวไปตลอดทาง ไม่ค่อยจะพูดกับใคร ลูกพูดด้วยก็ถามคำตอบคำจนถึงวัด เข้าไปกราบแม่ใหญ่ แล้วไปลงทะเบียนที่คุณแม่ชีสมคิด เอาข้าวของเก็บเข้าห้อง รอเวลาตอนเย็นไปรับศีล รับกรรมฐานจากหลวงพ่อ รู้สึกดีใจที่จะได้กราบหลวงพ่อตามที่ได้ตั้งจิตขอไว้ หลังจากเสร็จพิธีรับศีล รับกรรมฐานแล้ว หลวงพ่อเทศน์จบแล้ว ก็อนุญาตให้ผู้ถือศีล เข้ากราบถวายของและปัจจัยตามลำดับ ดิฉันก็ได้คลานเข้าไปกราบถวายปัจจัย รอจนทุกคนถวายกันหมดแล้ว

ดิฉันจึงคลานเข้าไปเป็นคนสุดท้าย เมื่อถวายปัจจัยแล้ว ดิฉันได้กราบเรียนหลวงพ่อว่า “หลวงพ่อเจ้าคะ ตัวลูกเองไม่ค่อยสบาย มันเจ็บตามตัวทั่วตัว เจ็บตลอดเวลา เวลาเดิน เวลานั่ง เวลานอน เจ็บไม่พัก ได้ไปรักษาหมดตัวไปหลายแล้ว ก็ยังไม่หาย รู้สึกว่ามันจะเป็นมากขึ้น ลูกมากราบหลวงพ่อ ขอบารมีหลวงพ่อเป็นที่พึ่ง ขอบารมีหลวงพ่อช่วยเมตตาลูกด้วยเจ้าค่ะ” หลวงพ่อมองหน้าแล้วถามว่า “นี่เราจะมาอยู่กี่วัน” “อยู่ ๗ วันเจ้าค่ะ” ดิฉันตอบ หลวงพ่อก็สั่งว่า “ปฏิบัติเลิกแล้ว ให้แม่ชีพาไปหาที่กุฏิ” ดิฉันก็ถามอีกว่า “ปฏิบัติครบ ๗ วันแล้ว ให้ไปหาที่กุฏิหรือคะ” หลวงพ่อบอกว่า “ไม่ใช่ หมายความว่า คืนนี้ หลังจากเลิกปฏิบัติแล้ว ให้แม่ชีพาไปหาที่กุฏิเลย” ดิฉันตอบ “เจ้าค่ะ” ก้มลงกราบด้วยความดีใจและโล่งใจ รู้สึกว่าตัวเองมีที่พึ่งแล้ว ก้มลงกราบแล้วคลานถอนออกไป คืนนี้ก็อยู่ปฏิบัติกันที่ศาลาจน ๒๐.๐๐ นาฬิกา คุณแม่ชีก็ปล่อยให้พัก ดิฉันได้เข้าไปบอกคุณแม่ชีว่า “หลวงพ่อสั่งไว้ว่า เมื่อเลิกปฏิบัติแล้ว ให้คุณแม่ชีพาดิฉันไปพบที่กุฏิ” คุณแม่ชีก็กรุณาพาไปทันที เมื่อถึงกุฏิหลวงพ่อ ดิฉันคอยอยู่ข้างล่าง คุณแม่ชีขึ้นไปพบหลวงพ่อ สักครู่ก็ลงมาพร้อมกับมีแก้วใส่ยาลงมาให้ บอกว่า “หลวงพ่อให้ยามารับประทาน” ดิฉันรับยายกขึ้นเหนือหัว “ขอบารมีหลวงพ่อช่วยรักษาให้ลูกหายเจ็บหายไข้ด้วยเจ้าค่ะ” แล้วดื่มยาหมดแก้ว เสร็จแล้วลาคุณแม่ชีกลับที่พัก คืนนี้นอนไม่ค่อยหลับเพราะปวดตามตัว