ขอเจริญพร แม่ครูหวานใจ ชูกร และท่านสาธุชน อุบาสก อุบาสิกาทั้งหลาย ที่มาสำนึกถึงความดีของท่านในวันคล้ายวันเกิด และได้บำเพ็ญกุศล เพิ่มผลบุญให้แก่ชีวิตของท่าน ที่เราเรียกกันว่า การบำเพ็ญกุศลเทวตาพลี และ ปุพพเปตพลี

๑. เทวตาพลี สร้างความดีถวายอุทิศให้เทวดาประจำวันเกิด
๒. ปุพพเปตพลี สร้างความดีอุทิศให้แก่ปู่กับย่า ตากับยาย และถวายแก่บูรพาจารย์ผู้ล่วงลับไปแล้วสู่สัมปรายภพ
ต้องทำทั้งสองอย่างควบคู่กันไป ปุพพเปตพลี แปลว่า สร้างความดีที่ท่านได้สนองงานให้แก่เราแล้วทุกประการ คือ ปู่กับย่า ตากับยาย ๗ ชั่วบรรพบุรุษ ตลอดกระทั่งอุปัชฌาย์อาจารย์ เป็นการแสดงความเคารพนอบนบและบูชา

คณะศิษยานุศิษย์ทั้งหลายที่เคารพบูชาแม่ครูหวานใจ ชูกร เราทั้งหลายมาสำนึก นึกถึงคุณค่ากตัญญูกตเวทีต่อท่านแล้ว เราได้มีโอกาสบำเพ็ญกุศลถวาย การทำบุญวันเกิด ถ้าพูดศัพท์ธรรมดา ลูก บุตร ธิดา ต้องทำให้พ่อแม่ ไม่ใช่พ่อแม่ทำให้ลูก แต่ครูบาอาจารย์ที่เคารพอย่างสูงนั้น ลูกศิษย์ต้องทำให้ ไม่ใช่ท่านทำเอง มันจะผิดวิสัยนักปราชญ์ราชกวีมีปัญญา ลูกศิษย์ที่ได้รับการอุปการะแล้ว ก็ควรสนองพระเดชพระคุณด้วยการกตัญญูกตเวทิตาธรรมต่อท่าน จึงได้พร้อมใจกันมาบำเพ็ญกุศล เนกขัมมปฏิบัติธรรม เพื่อเป็นการอุทิศสนองพระเดชพระคุณต่อคุณครูอุปัชฌาย์อาจารย์ของเราอย่างสูงยิ่ง

ท่านสาธุชนทั้งหลาย ท่านจะมีบุญวาสนานั้น ท่านจะต้องมีกตัญญูกตเวทิตาธรรม คนที่ไร้กตัญญูกตเวทิตาธรรมจะไร้บุญวาสนา จะไร้ที่อยู่อาศัย จะซัดเซพเนจรไปไหนติดขัด หญ้าคามาเราอย่าข้อง เราเป็นพี่น้องกันอย่าคา ชีวิตนี้จะปลอดภัยไม่มีอันตราย

ตอนที่ท่านพระครูสมพร และท่านผู้อำนวยการละเอียด ไปแจ้งข่าวว่า ถึงวันคล้ายวันเกิดของแม่ครูอีกแล้วนั้น อาตมาไม่ว่าง คิดว่ามาไม่ได้ แต่พอนึกย้อนอดีตขึ้นมาก็ต้องตัดงานมา เพราะเราผูกพันกันมาก่อนตั้งแต่ในอดีตชาติ ก็ต้องผูกพันกันต่อไป ด้วยเกิดเมตตา เกิดความเห็นใจ...

ในสมัยพระพุทธเจ้าไม่มีธรรมาสน์เทศน์ เมื่อพระพุทธเจ้าท่านเสด็จไปพบคนใดที่ควรจะสอน ถึงเจอคนเดียวท่านก็สอน เจอผัวสอนผัว เจอเมียสอนเมีย เจอลูกสอนลูก เจอตรงไหน สอนตรงนั้น

ปุพฺพณฺเห ปิณฺฑปาตญฺจ
เช้า เสด็จออกบิณฑบาตโปรดสัตว์
สายณฺเห ธมฺมเทสนํ
บ่าย แสดงธรรมโปรดภิกษุสงฆ์
ปโทเส ภิกฺขโอวาทํ
ค่ำ ประทานพระโอวาทแก่ภิกษุสงฆ์
อฑฺฒรตฺเต เทวปญฺหนํ
เที่ยงคืน ทรงแก้ปัญหาเทวดา