ข้าพเจ้า เป็นลูกศิษย์พระราชสุทธิญาณมงคล หรือ หลวงพ่อจรัญ แห่งวัดอัมพวัน จังหวัดสิงห์บุรี ข้าพเจ้าชื่อนาย ปิยะวัฒน์ แสงเย็น เป็นบุตร นายสนิท นางประสิทธิ์ แสงเย็น เป็นบุตรคนที่ ๓ ในจำนวนพี่น้อง ๘ คน เป็นชาย ๖ คน หญิง ๒ คน อยู่บ้านเลขที่ ๑๔๖ หมู่ที่ ๒ ตำบลแสนตอ อำเภอขาณุลักษณ์บุรี จังหวัดกำแพงเพชร โทร. ๐๑ - ๒๘๐๙๕๑๓ ปัจจุบัน ข้าพเจ้าอายุ ๓๔ ปี ชีวิตในวัยเด็กลำบากมาก ข้าพเจ้าต้องออกมาช่วยพ่อแม่ ทำนา ตั้งแต่เรียนจบแค่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ รายได้จากการทำนำแต่ละปี นอกจากต้องเสียค่าเช่านา ส่งธนาคารแล้ว ต้องใช้จ่ายในครอบครัวอีก ๑๐ ชีวิต พ่อแม่ลูกแค่มีกินไปวันหนึ่ง ๆ ก็ไม่ค่อยจะพอ จำได้ว่า เมื่ออายุได้ประมาณ ๑๔ - ๑๕ ปี เห็นคนอื่นเขามีอาหารดี ๆ รับประทาน มีเสื้อผ้าใหม่ ๆ ใส่ นึกถึงตัวเองแล้วถึงกับน้ำตาไหล เพราะไม่เคยมีเสื้อผ้าใหม่ใส่เลย มีชีวิตอยู่แบบซังกะตายไปวัน ๆ ไม่มีหลักอะไร ผิดกับลุง ป้า น้า อา เขาค้าขาย ฐานะดีมีรถใช้ เมื่อข้าพเจ้าว่างจากการทำนาก็จะไปช่วยเขา ชำแหละกล้วยบ้าง ตีหมอนกล้วยบ้าง นำกล้วยไข่ล่องไปขายถึงสิงห์บุรี อ่างทอง และกรุงเทพฯ เขาก็จะซื้อบุหรี่ให้สูบ ซื้อเหล้าให้ดื่ม ค่าแรงได้บ้างไม่ได้บ้าง ใช้ชีวิตเที่ยวเตร่ไม่มีแก่นสารอะไร ข้าพเจ้าเคยไปชอบผู้หญิงคนหนึ่ง บ้านเขาอยู่ไปทางใต้บ้านของข้าพเจ้า แม่เขาบอกว่า ถ้ารักชอบกันจริงก็ให้ไปขอ เรียกสินสอดสองหมื่น ทองหมั้นสองบาท เขาจะยกลูกสาวพร้อมทั้งมอบที่ดินอีก ๑๐ ไร่ ข้าพเจ้าเลยไม่ไปบ้านเขาอีกเลยตั้งแต่วันนั้นเพราะเจียมตัวว่าเราจน หวังความก้าวหน้า แต่เพราะมีความรู้เพียง ป.๔ หางานทำงาย จึงไปสมัครเรียนการศึกษานอกโรงเรียนที่จังหวัดกำแพงเพชร แต่ยังไม่ทันจะสอบเทียบระดับชั้นมัธยมศึกษาก็ต้องหยุดเรียนเพราะไม่มีเงิน แล้วตามแม่ไปอยู่กับป้าที่แม่สอด ข้าพเจ้าช่วยป้าเผาถ่าน ๒ คน กับเพื่อน เผาเดือนละประมาณ ๑๕๐-๒๐๐ กระสอบ โดยเริ่มจากการเรียงฟืนจากไม้ที่เล็กบ้างใหญ่บ้างเป็นชั้น ๆ แล้วกรุฝาให้ดีเพื่อจะได้อัดขี้เลื่อยเข้าไปให้แน่น ซึ่งใช้เวลาไม่ต่ำกว่า ๑๕ วัน เวลาเผาต้องดูแลทั้งคืนไม่ให้ข้างในเป็นโพรง ถ้าข้างในเป็นโพรงถ่านจะมอดไหม้หมด ได้ถ่านไม่กี่กระสอบ โดยใช้มีคอยตีบนเตา หรือขึ้นไปเหยียบบนเตา ซึ่งเป็นงานที่เสี่ยงและต้องใช้ความอดทนมาก ต้องยกให้ชาวกะเหรี่ยงที่มีความอดทน เคยมีกะเหรี่ยงคนหนึ่งตกลงไปในเตาถึงกับเสียชีวิต ข้าพเจ้าเคยพลาดขาตกลงไปในเตาข้างหนึ่ง แต่รอดตายมาได้ ไม่เช่นนั้นอาจไม่ได้มาเป็นลูกศิษย์หลวงพ่อ หรือ อาจเป็นบุญที่ข้าพเจ้าซึ่งเป็นคนใจบุญไปทำบุญในวันพระบ่อย จึงเชื่อว่า บาป บุญ มีจริง จากเหตุการณ์ครั้งนั้นข้าพเจ้าจึงตัดสินใจออกจากบ้านป้า ขณะนั้นมีญาติ คือลูกของป้าเป็นเจ้าของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า ข้าพเจ้าโทรศัพท์ไปหาเขา เขากำลังขาดคนขายผ้าอยู่พอดี จึงเข้าไปอยู่กับเขา แต่เพราะความรู้น้อยและยังอ่อนประสบการณ์ เขาจึงยังไม่ไว้ใจให้ข้าพเจ้าขาย แต่เขามีมอเตอร์ไซค์อยู่หลายคัน เขาจึงให้ข้าพเจ้าขับมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ซึ่งข้าพเจ้าก็ตกลงรับงานทันที