ซึ่งท่านเสียชีวิตแล้ว ฉันเอารูปท่านตั้งบูชาอยู่ หลวงพ่อท่านเอ่ยปากถามฉันว่า รูปนี้เป็นอะไรกับโยม ฉันบอก เตี่ยของดิฉันเจ้าค่ะ ท่านก็ไม่ว่ากระไร เพียงแต่เอ่ยปากชวนให้ฉันไปที่วัดเข้าปฏิบัติกรรมฐาน ปฏิบัติธรรมถ้ามีเวลา แต่ก่อนบ้านฉันนี้ ไม่ค่อยสุขสบายเท่าใดนัก สาเหตุเพราะสามีของฉันเป็นคนเจ้าอารมณ์ มักโกรธ ขี้บ่น เวลาโกรธชอบเอ็ดตะโรเสียงดัง ปิด-เปิดประตูดังโครมคราม ส่วนลูกชายคนเดียวของฉัน ก็เป็นหัวแก้วหัวแหวนที่ไม่ค่อยยอมฟังเสียงพ่อเท่าใดนัก ฉันต้องรับหน้า รับภาระ ทั้งพ่อทั้งลูก และแบกภาระทั้งหมดในบ้าน ด้วยปัญหาอันหนักอก ดังนั้นพอหลวงพ่อชวน ดิฉันก็หาโอกาสไปกราบท่านที่วัดในเวลาต่อมา และก็นิมนต์ท่านให้แวะบ้านฉันในเวลาที่ท่านมีกิจนิมนต์เข้ากรุงเทพฯ ฉันยังจำได้ มีอยู่คราวหนึ่ง ท่านเข้ากรุงเทพฯ และได้แวะที่บ้านฉัน ในตอนนั้นมีวันชัยเป็นคนขับรถ และมีพี่เสนอติดตามไปด้วย

ปี พ.ศ. ๒๕๓๑ ลูกมนัสเรียนจบมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะเศรษฐศาสตร์ ลูกบอกกับฉันในคืนหนึ่งว่า "แม่ครับ ผมจะบวชให้แม่นะครับ ฉันมองหน้าลูกไม่ค่อยแน่ใจนัก เพราะขณะที่เขาเป็นนักศึกษา ลูกเที่ยวกลับบ้านดึก ๆ อยู่บ่อย ๆ ฉันเคยเตือนลูกว่า อย่ากลับดึกนักนะลูก ขับรถกลางคืนดึก ๆ แม่เป็นห่วง" เขาตอบ "ครับแม่" อยู่มาวันหนึ่ง ฉันตื่นนอนตอน ๖ โมงเช้า เสียงรถแล่นเข้าบ้านมา ฉันก็ถามว่า "ลูกไปไหนมาแต่เช้า" (ตอนนั้นฉันนึกว่าลูกออกไปธุระตอนเช้ามืด) "ผมเพิ่งกลับครับแม่ ก็แม่บอกผมว่าอย่ากลับดึก ๆ" เมื่อสมัยเรียนอยู่ก็เช่นกัน ฉันถามลูกว่า "เมื่อไรเธอจะเรียนจบเสียที ๔ ปีแล้วนะ" เขาตอบกลับว่า "โธ่! แม่ครับ จะให้ผมรีบเรียนจบไปทำไมกัน ใบปริญญาน่ะมันกระดาษแผ่นเดียว มันเป็นเรื่องสมมุติทั้งนั้น ไม่สำคัญอะไรหรอก ผมยังเที่ยวสนุกอยู่" ฉันฟังลูกพูดแล้วก็งง! เพราะดิฉันไม่มีความรู้ ไม่ได้เรียนอะไร จบแค่ ป.๔ ฉันหยิบธนบัตรใบละ ๑๐๐ บาท ชูให้ลูกดู แล้วสอนว่า "มนัส เจ้าสิ่งนี้ก็เรื่องสมมุติ กระดาษแผ่นเดียวเหมือนกัน เพียงรัฐบาลรับรองว่าธนบัตรเป็นเงินที่ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายเท่านั้น ในสังคมทุกคนต้องใช้ ถ้าลูกมนัสสัญญากับแม่ ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลูกจะไม่ต้องการใช้

เจ้ากระดาษสมมุติแบบนี้อีกเลยแล้วล่ะก็ ไม่ต้องไปเรียนแล้ว ไม่ต้องเอาปริญญามาให้แม่ดู แต่ถ้าเธอยังต้องการใช้ธนบัตร กระดาษสมมุตินี้อีก กลับไปเรียนให้จบเร็ว ๆ ด้วย" ดังนั้นพอลูกพูดว่า จะบวชให้แม่ ฉันจึงไม่ค่อยจะแน่ใจนัก ถามลูกไปว่า "ลูกมนัสถ้ายังรักความสะดวก ความสบาย ทำอะไร ๆ ได้ตามใจล่ะ ก็อย่าบวชนะลูก แต่ถ้าคิดว่าลูกจะทนความลำบากได้ค่อยบวช เพราะการจะบวชเป็นพระที่ดีนั้น ต้องอดทน ต้องปฏิบัติตามวินัยสงฆ์ได้ บวชถึงจะได้บุญ ได้กุศล" เขาตอบว่า "ครับแม่ผมรับรองครับ ผมบอกหลวงพ่อท่านแล้วว่า ผมจะบวช ๑ พรรษา" และเป็นจริงดังลูกพูด มนัสบวชเป็นพระสงฆ์ได้ ๕ เดือน ทุกวันนี้ ฉันยังระลึกนึกถึงพระคุณของหลวงพ่อเพราะความเมตตาของท่าน ที่ท่านได้โปรดครอบครัวของฉัน ทุกวันนี้บ้านฉันจะมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ฉันได้ลูกชายที่ดี รับมอบภาระและหน้าที่แทนฉันทุกอย่าง สามีฉันเลิกบ่น ใจเย็น ไม่บ่น ไม่โวยวายเหมือนแต่ก่อน ฉันไปวัดได้อย่างสบาย เดี๋ยวนี้ครอบครัวฉันสมบูรณ์ มีความสุขดี มีบ้านอยู่อย่างสุขสบาย มีการค้าเป็นอาชีพของตนเอง มีลูกชายและลูกสะใภ้ที่ดี แถมยังมีหลานย่าที่น่ารักอีก ๓ คน เหตุทั้งหมดนี้ ต้องกราบขอบพระคุณหลวงพ่อ ถ้าไม่ได้ท่านช่วย ฉันคงไม่สุขสบายได้แบบนี้ ดังนั้นถ้ามีโอกาสฉันจะไปวัด ไปช่วยกิจกรรมท่านเท่าที่ฉันจะช่วยได้ เพื่อตอบแทนพระคุณของท่าน ตราบเท่าที่ชีวิตฉันยังอยู่......