พบข้อผิดพลาดในเว็บไซต์
แนะนำ ติดชม สอบถาม หรือต้อง
การความช่วยเหลือ ติดต่อ
webmaster@jarun.org

รายนามคณะผู้จัดทำ

ข้าพเจ้าชื่อนางชญา โพธิ์สุวรรณ เกิดวันที่ ๑๗ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๐๒ ปีกุน เดือน ๘ อายุประมาณ ๔๓-๔๔ ปี

อาชีพค้าขายขนมหวานและขายแกง ปลีกและส่งขายอยู่ที่ตลาดบางบัวทอง ตั้งแต่เวลาเที่ยงคืน ถึงเที่ยงวัน ดิฉันมีลูก ๔ คนด้วยกัน ลูกสาว ๓ คน ลูกชาย ๑ คน คนเล็ก ดิฉันโชคดีมากที่ลูกดีทุกคน ขยันอดทน ต้องช่วยดิฉันขายของก่อนไปโรงเรียนทุกวัน ดิฉันไม่มีเงินทองมากมาย แต่ลูกดีก็นับว่าเป็นโชคอันประเสริฐ ไม่ต้องทุกข์ใจเพราะลูก

อยู่มาวันหนึ่ง เพื่อนที่ขายของข้างๆ ก็ไปเล่าให้น้องรสสุคลฟังว่าดิฉันไม่ไหวแล้วให้ช่วยหน่อย พอน้องของดิฉันได้ฟังก็ร้องไห้ พอรุ่งขึ้นอีก ๑ วัน น้องก็โทรมาบอกให้ดิฉันไปหาแม่ชีที่หัวหิน เขานัดเอาไว้แล้ว ตอนตี ๕ ซึ่งน้องดิฉันก็ได้เอาเงินมาให้ดิฉันจำนวน ๕,๐๐๐ บาท พอวันรุ่งขึ้นดิฉันก็ไปดังได้กล่าว แม่ชีก็บอกให้ดิฉันเข้าวัดเลยนะไปนั่งกรรมฐานแก้กรรม ภายใน ๗ วันดิฉันก็ได้มาเล่าให้น้องฟังประมาณปลายเดือนเมษายน ๒๕๔๕ จำวันที่ไม่ได้ น้องก็ได้พาดิฉันไปส่งที่วันอัมพวัน จ.สิงห์บุรี และได้แนะนำให้รู้จักเพื่อนของน้องชื่อคุณพานิช สมาบุตรและเพื่อนๆ อีก ๒ คน เป็นครั้งแรก ซึ่งนอนอยู่ในห้องเดียวกัน รวมกันทั้งหมด ต่อหนึ่งห้อง ช่วงนั้นดิฉันดำมาก พอถึงเวลาปฏิบัติธรรมดิฉันก็ลงมาปฏิบัติธรรมข้างล่างภาวนา ๑ ดิฉันอยู่ ๗ วัน ส่วนคุณพานิช สมาบุตรก็อยู่ ๗ วัน แต่คุณพานิช มาอยู่ก่อนดิฉันแล้ว ๕ วัน เป็นอันว่าดิฉันอยู่ร่วมห้องกับคุณพานิชแค่ ๒ วัน พอครบกำหนดกลับคุณพานิชและเพื่อนๆ ก็กลับในตอนเย็นเพราะรถมารับประมาณมืดดิฉันก็ได้ปฏิบัติธรรมตามปกติ ประมาณ ๑ ทุ่ม คุณพานิชก็ได้เข้าไปเรียกดิฉันในภาวนา ๑ ให้ออกมาคุยกันข้างนอก ดิฉันก็งงและได้เดินตามออกมาที่หินอ่อนที่เพื่อนๆ ของคุณพานิชรออีก ๒ คน

เป็นที่น่าตกใจมาก คุณพานิช ได้พูดกับดิฉันว่า " เธอขโมยสร้อยคอของเพื่อนฉันไป เอาไปไว้ที่ไหน เอามาคืน อยู่กันมาตั้งนานหลายปี ไม่มีของหายพอเธอมาอยู่ ๒ วันเองของก็หาย เดี๋ยวจะโทรไปบอก "รสสุคล" เธอยอมรับมาเสียดีๆ แล้วก็มีคนถามว่าดิฉันมาวัดเอาเงินมาเท่าไร ดิฉันก็บอกว่าเอามา ๒๐๐ บาท ซึ่งตอนนั้นดิฉันจำไม่ได้ว่าเพื่อนคนไหนพูด ดิฉันก็ได้ร้องไห้ โฮ เลย เพราะตกใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะดิฉันไม่เคยคิดที่จะขโมยของๆ ใคร แค่นี้ก็ทุกข์ใจมากพอแล้ว จะสร้างเวรกรรมทำไมของๆ เพื่อนคุณพานิชเป็นอย่างไร ไม่เคยเห็น ก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหนมาให้ ก็ได้แต่ร้องไห้ บอกว่าไม่ได้เอาไป

อีกสักพักหนึ่ง เพื่อนของคุณพานิชอีกคนหนึ่ง ซึ่งมีอายุมากหน่อยก็ได้ค้นกระเป๋าของคนที่บอกว่าสร้อยคอหาย เปิดโน่น เปิดนี่ จนไปถึงกล่องใส่แว่นตา เขาก็เปิดไม่ออก " ก็บ่นว่าทำแน่นจัง" นาน ประมาณ ๓ นาที ก็เปิดออกทั้งเจ้าของสร้อยเอง และป้าคนที่เปิดตกใจและดีใจระคนกันที่ "สร้อยคออยู่ในนี้เอง" พอดิฉันเห็นสร้อยคอเส้นนั้น ดิฉันก็ร้อยไหโฮ อีก คือดีใจที่เจอสร้อย และดีใจที่ทุกคนเข้าใจ ในตัวดิฉันดังสุภาษิตว่า "อย่าคบคนที่หน้า ให้คบที่ใจ"

คุณพานิช และเพื่อนเจ้าของสร้อยก็ต่างได้ของโทษดิฉันต่อหน้าแม่ชี ที่ทำหน้าที่ลงทะเบียน และพูดว่าดิฉันบริสุทธิ์จริงๆ ดิฉันก็บอกกับทุกคนว่า ดิฉันไม่โกรธค่ะ เป็นเพราะโชคของดิฉันไม่ดีเอง ถ้าไม่มีเหตุการณ์ แบบนี้เกิดขึ้นในวันนี้ ดิฉันก็อาจจะเป็นไปอย่างอื่นก็ได้ และคุณพานิช ก็ได้พูดขึ้นว่า "ทำไมฉันจึงต้องเป็นคนตัดกรรมให้เธอนะ"

หลังจากวันนั้นมาก ดิฉันได้มาปฏิบัติธรรมบ่อย พอว่างก็มา หลังจากนั้นจนทุกวันนี้ดิฉันก็ขายของดี ขายได้วันละ ๑๖,๐๐๐ - ๒๐,๐๐๐ บาทต่อวัน เดี๋ยวนี้ดิฉันสวดมนต์ พาหุงมหากา และอิติปิโส และทำกรรมฐานมากน้อยแล้วแต่โอกาส

ทั้งหมดนี้ ที่เกิดขึ้นที่วัดอัมพวัน จากการสวดมนต์เจริญวิปัสสนากรรมฐาน ชดใช้กรรมได้ จริงๆ ดิฉันได้ตั้งจิตอธิษฐานจะปฏิบัติธรรมตลอดไปและเป็นทางเดินของดิฉัน ตลอดไป

การเจริญวิปัสสนากรรมฐานและคำสอนของหลวงพ่อจรัญ ขอให้ผู้ที่อ่านเรื่องราวของดิฉันแล้ว ขอให้ใช้เวลาว่างที่มาปฏิบัติธรรมกรรมฐาน สวดมนต์ พาหุงมหากา และท่านจะได้รู้ได้ด้วยตนเอง

เรื่องราวของดิฉัน คงมีประโยชน์กับบุคคลอื่นบ้าง เพียงแต่ให้มีความซื่อสัตย์ อยู่ในศีลในธรรม รักษาความดีไว้ ใครๆ ก็ทำอะไรเราไม่ได้ ต่อให้มีมารมาผจญก็ทำอะไรเราไม่ได้ ปฏิบัติตัวเองให้อยู่ในศีล สมาธิ ปัญญาก็จะเกิด

"ตนรู้ได้เฉพาะตน"

ข้าพเจ้านางชญา โพธิ์สุวรรณ
๑๘/๓๗ หมู่ ๕ ซอยตรงข้าม ธนาคารออมสิน
ถนนบางกรวย-ไทรน้อย
ตำบลโสนลอย อำเภอบางบัวทอง
จังหวัด นนทบุรี ๑๑๑๑๐
โทรศัพท์ ๐-๒๙๒๐-๑๐๘๙, ๐-๙๐๕๔-๐๓๕๙

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณ คุณพานิช สมาบุตร ที่อนุญาตให้เอ่ยนามในเรื่องนี้ และขอขอบคุณ คุณรสสุคล เกียรติอุทัย ที่อโหสิกรรมให้พี่ ขอให้ความดีทั้งหลายที่เธอให้พี่ จงสนองตอบแด่ คุณรสสุคล เกียรติอุทัย ให้ได้รับแต่สิ่งดีๆ ตลอดไปจากใจ