พบข้อผิดพลาดในเว็บไซต์
แนะนำ ติดชม สอบถาม หรือต้อง
การความช่วยเหลือ ติดต่อ
webmaster@jarun.org

รายนามคณะผู้จัดทำ

เอ๊ะ! ทำไมหลวงพ่อเทศน์เหมือนรู้เรื่องของเราเลย หลวงพ่อรู้ได้ยังไง ประโยคเหล่านี้ฉันได้ ยินอยู่ตลอดเวลา และฉันก็มักจะตอบไปว่า อย่าสงสัยเลย หลวงพ่อ "รู้" ทุกอย่างนั่นแหละทำไมฉันถึงมั่นใจขนาดนั้น ก็เพราะฉันประสบด้วยตัวเองถึงความ " รู้ " ของหลวงพ่อ ทุกวันนี้ ย้อนคิดกลับไปเมื่อไรก็ต้องใช้ประโยคยอดฮิตที่ว่า " ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ " ทุกที

เมื่อกลางปี ๒๕๔๐ ฉันมาวัดอัมพวันครั้งแรก ทางฝั่งแม่ใหญ่โดยมีญาติมาด้วย ๑ คน เราไม่ เคยพบหลวงพ่อเลย นอกจากในรูปบนหน้าปกหนังสือที่ได้รับแจก วันแรกนั้นต้องขึ้นไปรับศีล และฟังโอวาทบนศาลา ร.๕ ฉับได้ที่นั่งเกือบหลังสุด เรียกว่ามองเห็นหลวงพ่อแค่จีวรเหลืองๆ เท่านั้น หน้าตานั้นไม่เห็นเลย (ฉันสายตาสั้นใส่แว่นแล้วยังไม่เห็น) แต่เวลาหลวงพ่อพูด ฉันกับหลานสะดุ้งหันมามองหน้ากับแล้วซุบซิบด้วยประโยคที่ว่า " อ๊ะเรื่องนี้เหมือนเรื่องของเราเลย หลวงพ่อรู้ได้ยังไง " แต่ก็นั่นแหละพอลงจากศาลาฉันก็ลืมเหตุการณ์นั้นไปเลย เดือนธันวาคม ๒๕๔๐ ฉันพาคณะมา ปฏิบัติธรรมถวายเป็นพระราชกุศลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (ในเรื่อง " เวลา " กฎแห่งกรรม เล่ม ๑๒) หลวงพ่อกรุณามาเป็นประธานเปิดการอบรม ตอนนั้นฉันเป็นหัวหน้าพยาบาล โรงพยาบาล ค่ายภาณุรังษี ยศ พ.ท. ตอนหนึ่งท่านถามฉันว่า พ.ท.หญิงวาสุณี เมื่อไรจะเป็น พ.อ. ฉันกราบเรียนท่านว่าตำแหน่งหัวหน้าพยาบาลที่นี่สูงสุดแค่ พ.ท. เท่านั้น ท่านยังยิ้มและบอกฉันว่าก็ให้คนเก่าเขาย้ายไปเอานายพลซิ เราจะได้เป็น พ.อ. แทน ถึงตรงนี้พวกเราก็มองหน้ากันแล้วอมยิ้มเพราะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะหนึ่งคนเก่า เขากะจะปักหลักอยู่ที่นี่จนเกษียณ สองเขาเป็นหมอ ฉันซึ่งเป็นพยาบาลไม่มีสิทธิ์ขึ้นในตำแหน่งนี้ (แม้ว่าในทางปฏิบัติฉันก็เคยทำหน้าที่ในตำแหน่ง ผอ.รพ ค่ายภาณุรังษี มาถึง ๒ สมัยในปี ๒๕๒๗ และปี ๒๕๓๐ ก็ตาม) อย่างไรก็ตามเมื่อหลวงพ่อกล่าวจบฉันก็พนมมือรับพรของท่าน อีก ๑ ปีต่อมา ฉันก็ย้ายเข้ากรุงเทพฯ เพื่อเอาตำแหน่ง พ.อ. (หลังจากที่ติดหนึบอยู่ใบตำแหน่ง พ.ท. นานถึง 8 ปี) ตามคำพรของหลวงพ่อทุกประการ ต่อมาฉันได้นำคณะมาปฏิบัติธรรมร่วมกับมหาวิทยาลัยศิลปากร (ทับแก้ว จ.นครปฐม ) อีก หลาวพ่อลงมาให้โอวาทตอนหนึ่งท่านพูดถึงการที่ภรรยามาปฎิบัติธรรมทำให้ สามีได้เป็นนายพล แล้วท่านชี้มาที่ฉันพร้อมกับบอกว่าเมื่อ ได้ยศตำแหน่งสูงขึ้นแล้วให้ระวังสุขภาพ ฉันก็พยายามดูแลตัวเองมาตลอดนับจากวันนั้น พอถึงเดือนสิงหาคม ๒๕๔๒ ฉันก็ตรวจพบว่าตนเองเป็นมะเร็งจนได้ โชคดีที่พบแต่แรกจึงทำให้รักษาได้ ทั้งนี้ด้วยบารมีของหลวงพ่อที่แผ่เมตตาช่วยฉันไว้ เพราะสุขภาพฉันทรุดมากจากการให้ยาเคมีบำบัด นึกว่าไม่รอดแล้ว ในช่วงที่ป่วยและให้ยานั้น ฉันได้มากราบหลวงพ่อที่กุฏิ วันนั้นหลวงพ่ออารมณ์ดี เทศน์ให้ลูกศิษย์ฟังนานถึง ๒ ชั่วโมง ด้วยความอยากให้หลวงพ่อพูดถึงสุขภาพ (ที่กำลังย่ำแย่จากการให้เคมีบำบัด) ว่าจะหายหรือไม่เพียงใด จึงคิดอยู่ในใจว่าอยากให้หลวงพ่อบอกวิธีปฏิบัติตัวในเรื่องนี้ ซึ่งวันนั้นฉันนั่งอยู่แถวที่ ๒ เยื้องกับหลวงพ่อเล็กน้อย มีระยะห่างราว 2 เมตรและหลวงพ่อหันหน้าไปทางอื่น

พอขาดความคิดของฉัน หลวงพ่อหับขวับมาทางฉัน และบอกว่าเคยมีคนที่ป่วยเป็นหูน้ำหนวกหนองไหลเยิ้มมานานหลายปีมาหาหลวงพ่อ ท่านแนะให้ สวดพาหุงมหากาฯ เขาก็หายได้ และมีตัวอย่างคนที่ป่วยและหายด้วยการสวดมนต์นี้อีก ๒ - ๓ ราย นั่นก็คือ คำตอบที่ฉันได้รับ และแน่ละฉันก็ต้องกลับมาสวดมนต์ตามที่หลวงพ่อบอกทุกประการ

เหตุการณ์ที่กล่าวมาทั้งหมด เริ่มทำให้ฉันรู้สึกว่าที่เคยมีคนพูดว่าหลวงพ่อรู้วาระจิตคนนั้น เป็นความจริงขึ้นทุกที แต่ความที่เป็นคนเชื่อยากมาก และสงสัยได้ทุกเรื่อง (ถ้ายังไม่ได้รับคำตอบที่ เหมาะสมถูกต้องด้วยตนเอง) จึงทำให้คิดว่าน่าจะลองถามหลวงพ่อใหม่อีกครั้งหนึ่ง พอดีช่วงปลายปี ๒๕๔๔ ฉันมาวัดอัมพวัน เพื่อช่วยคุณตา พ.ท.วิง ดูแลนักเรียบนายเรือชั้นปีที่ ๕ ซึ่งเข้ามารับการ อบรม และจะอยู่ช่วยรับเงินชะระหนี้สงฆ์ในวันปีใหม่ด้วย แล้วเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำไห้ ไม่สบายใจ พอตกกลางคืนราวสามทุ่มกว่า ฉันนั่งสมาธิและตั้งคำถามเรื่องที่สงสัยให้หลวงพ่อทราบโดยฉันอยู่ที่เรือนพักและหลวงพ่ออยู่ที่กุฏิชั่วคราวริมท่าน้ำ นั่นแหละ พอวันรุ่งขึ้นฉันแวะไปกราบหลวงพ่อที่กุฏิราวบ่าย ๒ โมง ปกตินั้น หลวงพ่อเดินลงมาจากบันไดแล้วจะตรงไปขึ้นตั่งเลย แต่วันนี้ท่านไม่ไป ท่านเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน ซึ่งนั่งก้มหน้าอยู่ริมทางเดิน พอเหลือบมองเห็นเท้าหลวงพ่อมาหยุดอยู่ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมอง แววตาของหลวงพ่อบ่งบอกถึงความเมตตา และรอยยิ้มของท่านนั้นแสดงถึง ความรู้เท่าทันความคิดชองฉัน ท่านมองเหมือนมองเด็กซนๆ คนหนึ่ง ที่ถูกจับได้ว่าทำผิด นั่นเป็นการยืนยันว่าท่านรับข่าวจากฉัน ฉันมั่นใจ 100% ว่าหลวงพ่อ " รู้ จริงๆ นับจากวันนั่นเป็นต้นมาฉันต้องระวังความคิดและการกระทำของตัวเองตลอดเวลา ในช่วงแรกๆ ที่เป็นลูกศิษย์หลวงพ่อ ฉันจะมากราบหลวงพ่อเพื่อฟังคำสอนของท่าน ๒ - ๓ เดือนต่อครั้ง มาครั้งใดจะต้องหาที่นั่งด้านหน้าเพื่อให้หลวงพ่อเห็นว่าฉันมากราบแล้ว (เหมือนเสนอหน้านั่นแหละ) พอช่วงหลังฉันมาวัดบ่อยขึ้นรู้สึกว่าเราอยู่ใกล้ชิดหลวงพ่อตลอดเวลา (ทุกครั้งที่ทำผิดคำสอนของหลวงพ่อจะผุดขึ้นมาให้ไค้คิดเพื่อปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นอยู่ตลอดเวลา เหมือนหลวงพ่อคอยสั่งสอนเราด้วยตัวท่านเอง) ฉะนั้นเวลามาหาท่าน ถ้าด้านหน้ามีที่ว่างก็นั่ง เพราะจะได้ฟังเทศน์จากหลวงพ่อชัดๆ แต่ถ้าด้านหน้าไม่ว่าง นั่งตรงไหนก็ได้ที่ฟังคำพูดของหลวงพ่อได้ยิน ครั้งหนึ่งฉันพาคุณแม่มากราบหลวงพ่อที่วัด ท่านทักว่าระวังอย่าให้คุณแม่ล้ม ฉันกลับถึงบ้านก็คอยดูแลและเตือนคุณแม่ ว่าให้ระวังตัวเดี๋ยวจะล้ม จนท่านโมโหแล้วตอบมาว่า " แม่รู้แล้ว หลวงพ่อเตือนแม่แม่จำได้ " หลังจากนั้นประมาณ ๒ อาทิตย์ คุณแม่โทรศัพท์มาบอกตอนตี ๕ ว่าท่านล้มหัวฟาด ฉันรีบวิ่งจากบ้านไปดูคุณแม่ ซึ่งอยู่บ้านหลังถัดไปห่างจากบ้านฉันราว ๕๐ เมตร คั่นด้วยรั้วเดียวกัน และรีบพาไปส่งโรงพยาบาลราชบุรีทันที โชคดีที่รอดูอาการมา ๒ - ๓ วันแล้วก็ไม่มีอาการผิดปกติ อีกสามอาทิตย์ต่อมาฉันพาคุณแม่ มากราบหลวงพ่ออีกครั้ง ท่านสั่งว่าระวังคุณแม่ล้มนะ ฉันจึงกราบเรียนว่าคุณแม่ล้มหัวฟาดในห้องนอนไปแล้ว ท่านตำหนิฉันว่าไม่ระวัง ซึ่งฉันก็กราบเรียนซ้ำเหมือนจะแย้งท่านว่า " แต่ตอนนี้คุณแม่ไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ " หลวงพ่อท่านจึงบอกว่า ที่คุณแม่ไม่เป็นอะไรเพราะล้มหัวฟาดในห้องนอนซึ่งหลวงพ่อเคยแผ่เมตตาในห้องนั้นตอนแวะมาฉันเพลที่ราชบุรึในการมาบรรยายพิเศษ เรื่องยาเสพติดให้กับ โครงการของฉัน (ในกฎแห่งกรรมเล่ม ๑๖) ถ้าล้มในห้องอื่นคงจะแย่ไปแล้ว

หลังเหตุการณ์ของคุณแม่ผ่านไป เมื่อฉันแวะกราบหลวงพ่ออีกครั้งหนึ่ง ท่านกรุณา ถามฉันว่าเมื่อไรจะได้เป็น พ อ.พิเศษ ซึ่งฉันก็เรียนท่านไปว่า " คงจะมีโอกาสได้เจ้าค่ะ " หลวงพ่อท่านบอกทันทีว่า " ไม่ใช่คงได้ แต่ต้องได้ " ฉันจึงรีบรับพรพร้อมกับแน่ใจว่าต้องได้เป็น พ.อ.พิเศษแน่นอน จากที่หลวงพ่อถามในเดือนธันวาคม ๒๕๔๔ จนถึงมีนาคม ๒๕๔๕ เรื่องที่ทำท่าว่าจะได้ดูมันเลือนราง จนฉันชักลังเลว่าจะได้จริงหรือไม่ก็ไม่รู้ คืนหนึ่งฉันฝันว่าหลวงพ่อมาเทศน์โปรดที่บ้านคุณแม่ ท่านเรียกฉันเข้าไปหาและมอบพระให้ ๑ องค์ ฉันกำพระไว้ในมือแน่น ความรู้สึกในฝันนั้น เต็มตื้นด้วยความปลาบปลื้มใจ แล้วสะดุ้งตื่นตอน ๖ โมงเช้า จำได้ว่าเล่าให้สามีฟังอย่างตื่นเต้นทันที ตกเดือนเมษายน ๒๕๔๕ คำสั่ง พ.อ. พิเศษ ของฉันก็ออกมาตามที่หลวงพ่อบอกทุกประการ ทุกวันนี้ ฉันรอดูอยู่อีกข้อหนึ่งคือ ยศ พล.ต. ซึ่งหลวงพ่อพูดไว้ตั้งแต่วันปีใหม่ ปี ๒๕๔๕ และในวันเปิดโครงการมุทิตาสักการะเมื่อ ๑๒ สิงหาคม ๒๕๔๕ (ฉันเชื่อมั่นว่าต้องได้ตามนั้น แต่กำหนดวันเวลาไม่ได้เท่านั้น)

อีกเหตุการณ์หนึ่งซึ่งฉันเก็บความสงสัยมานานข้ามปี และไม่รู้จะสอบถามใคร เพิ่งได้คำตอบเมื่อเดือน พฤศจิกายน ๒๕๔๕ นี้เอง นั่นคือฉันไม่เคยไปที่ศูนย์เวฬุวัน จ.ขอนแก่นมาก่อนเลย

มากราบหลวงพ่อครั้งใดท่านก็จะถามฉันว่าเคยไปศูนย์เวฬุวันบ้างหรือยัง เคยเห็นกุฏิของหลวงพ่อที่ไฟไหม้แล้วเอามาปลูกใหม่ที่ขอนแก่นหรือยัง และสุดท้ายท่านก็ถามว่าเคยเห็นพระหยกหรือยัง ซึ่งทั้งสามประการนั้นฉันก็ไม่เคยไปเห็นเลย จึงกราบเรียนท่านว่าจะไปร่วมทอดกฐินที่ศูนย์เวฬุวัน ในปี ๒๕๔๔ เพื่อไปดูสิ่งต่างๆ ที่หลวงพ่อถามฉันทั้งหมด ฉันส่งชื่อขอรถเพื่อไปทอดกฐินจำนวน๔ คน และก็แปลกที่ได้รถเบอร์ ๑๓ น้องที่ไปด้วยบอกว่าไม่อยากไปรถคันนี้เลยเพราะเขากลัวเลข ๑๓ ฉันยังพูดว่าอย่าห่วงเลย เลข ๑๓ เป็นเลขที่ถูกโฉลกกับพี่ที่สุด ปีนั้นรถที่ไปทั้งขบวนมีราว ๒๕ - ๒๖ คัน ก็แล่นตามกับไปโดยออกจากวัดเกือบ ๔ ทุ่ม และไปถึงขอนแก่นตี ๕ กว่าๆ ก่อนจะถึงทางเลี้ยวเข้าเมืองรถเบอร์ ๑๓ ที่ฉันนั่งทำท่าจะชนกับรถบรรทุก เหล็กเส้นไปครั้งหนึ่งแล้ว โชคดีบารมีหลวงพ่อคุ้ม จึงรอดไปได้ พองานพิธีทอดกฐินเรียบร้อย ราวบ่ายเกือบ ๔ โมง เราเริ่มออกเดินทางกลับมีคนตั้งข้อสังเกตว่าปีนี้หลวงพ่อขึ้นเร็วกว่าปีก่อนน่าจะมีเหตุการณ์อะไรผิดปกติ (ปีที่ผ่านมาเขาเล่าว่า หลวงพ่อยังอยู่เป็นกำลังใจให้นักแสดง และคุยกับญาติโยมจนถึงเย็น แต่(ปีนี้ไม่เหมือนเดิม ท่านกลับกุฏิเร็วมาก) รถคันที่ฉันอยู่พร้อมขบวนเพื่อเตรียมเดินทาง ก่อนรถออกเล็กน้อย ฉันวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ที่สถานพักฟื้นเด็กของ ดร. ลำไย แล้วเริ่มออกเดินทางโดยมีรถที่แยกมาทางเดียวกัน(จะไปทาง จ.ชัยภูมิ) สองคัน คือคันที่นำหน้าซึ่งฉันจำเบอร์ไม่ได้ และคันของฉันเบอร์ ๑๓ รถทั้งสองวิ่งจี้ตามกันมาด้วยความเร็วน่าจะเกิน ๑๐๐ กม./ชม. แซงผ่านคันอื่นๆ มาตลอดราว ๑ ชั่วโมง ต่อมาฉันเริ่มรู้สึกผิดปกติ เพราะปวดปัสสาวะมากทั้งๆ ที่เพิ่งถ่ายก่อนขึ้นรถได้ไม่นาน และนั่งกระสับกระส่ายไม่เป็นสุขเลย จึงเดินไปบอกคนขับรถว่าขอให้จอด ถ้าไม่จอดต้องอาละวาดแน่เพราะปวดมาก และไตเหลือข้างเดียวอีกข้างถูกตัดทิ้งไปแล้ว หากอั้นปัสสาวะไว้ ไตข้างที่เหลือจะอักเสบอันตรายมาก เขาก็ละล้าละลังเพราะบรรยากาศเริ่มโพล้เพล้ ตะวันลับไปแล้ว ความมืดเริ่มเข้ามา ถ้าไม่ขับตามกันไปเขาอาจจะหลงและอาจเกิดปัญหาว่าเป็นรถต่างถิ่น ตำรวจจะตรวจกันวุ่นวาย ฉันจึงสำทับว่าต้องจอดเดี๋ยวนี้ เรื่องอื่นๆ เช่นตำรวจฉันรับผิดชอบเอง เขาจึงกระพริบไฟเรียกรถคันหน้า เจ้ากรรมรถคันหน้าวิ่งตะบึงไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นเพียงบางตัวอย่างที่หยิบยกมาให้ทุกท่านทราบ ใครที่เคยคิดว่าไม่มีโอกาสพบหรือพูดคุยกับหลวงพ่อ จะได้มั่นใจได้ว่าหาก "จิต" ของเรามีความรักเคารพและศรัทธาต่อองค์หลวงพ่อแล้ว หลวงพ่อจะรับการสื่อสารนั้นได้แน่นอน เพราะหลวงพ่อเคยสอนว่า ถ้าจิตของคนมีกระแสคลื่นเดียวกันก็รับกันได้เหมือนเราเปิดทีวีช่องใคก็จะรับข่าวสารทางช่องนั้นได้ ขึ้นอยู่กับว่าเราเปิดช่องเดียวกันหรือไม่ ท่านั้น

ทุกวันนี้ฉันมีภารกิจที่จะรับใช้หลวงพ่อและพระศาสนาตามที่เคยตั้งจิตและปวารษาไว้ ฉันยังไม่รู้ว่าจะมาในรูปแบบใดแน่นอน แต่ฉันเชื่อมั่นว่าหากหลวงพ่อได้มอบหมายให้ทำสิ่งนั่น ย่อมเหมาะสมกับสภาวะของฉัน และฉันสามารถทำให้สำเร็จลุล่วงได้ และใครก็ตามที่มีส่วน ในการช่วยเหลือภารกิจของหลวงพ่อในทางใดทางหนึ่งจงภูมิใจที่ได้มีโอกาสทดแทนบุญคุณของ ครูบาอาจารย์ขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ เพราะถ้าท่านจากไปแล้ว ท่านจะรับรู้ได้อย่างไร ส่วนคนที่ไม่มี โอกาสรับใช้หลวงพ่อก็อย่าน้อยไจ เพียงแค่ทำตนเป็นคนดี ประพฤติปฏิบัติธรรมตามที่หลวงพ่อ ทนเหนื่อยสั่งสอนเรามาให้ได้ ก็เป็นการแสดงความกตัญญูกตเวทิตาแล้ว ลูกศิษย์หลวงพ่อที่แท้จริง ต้องรักใคร่สามัคคี ให้อภัยต่อความผิดพลาดซึ่งกับและกัน หากทะเลาะเบาะแว้งกัน หลวงพ่อของเรา จะหาความสุขจากที่ไหน คิดดูว่าถ้าท่านเป็นพ่อเป็นแม่ ลูกไม่รักกัน มัวแต่อิจฉาริษยาทะเลาะกัน ไม่เว้นแต่ละวัน พ่อ-แม่จะมีความสุขหรือ หากตายก็ตายตาไม่หลับแน่นอน

หลวงพ่อเหนื่อยมามากแล้ว ทั้งชีวิตของท่านทุ่มเทให้กับลูกศิษย์ เพื่อสร้างให้ลูกศิษย์เป็นคนดี มีปัญญาแก้ไขปัญหาชีวิตได้ หากเราทุกคนยังมีปัญหาอยู่ หลวงพ่อท่านจะปล่อยวางได้อย่างไรปีนี้หลวงพ่ออาย ๗๕ ปี เราจะเห็นว่าสังขารของหลวงพ่ออ่อนล้าลงทุกวัน คงมีเพียง "จิต" ของท่านเท่านั้นที่ยังเข้มแข็ง เพราะภาระของลูกศิษย์ที่ท่านแบกไว้ยังไม่จบสิ้น บางครั้งท่านเดินเซ บางครั้ง ลงมารับแขกหรือทำพิธีต่างๆ จะเห็นหลวงพ่ออดกลั้นต่อเวทนาต่างๆ จนหน้าแดงดำ ฉันสังเกตเห็นและต้องมีอีกหลายคนที่เห็นเช่นเดียวกัน ถึงเวลาหรือยังที่เราทุกคนจะหันหน้ามาสามัคคีและร่วมมือ ร่วมใจกันทำให้หลวงพ่อปล่อยวางภาระและความห่วงใยพวกเราลงได้เสียที ก็เราทุกคนรักหลวงพ่อ มิใช่หรือ

สุดท้ายนี้คงต้องขอโทษหากญาติธรรมทั้งหลายจะมีความรู้สึกว่าฉันอวดดีมาสั่งสอน แท้จริง เป็นการสะกิดเตือนด้วยความรักที่มีต่อศิษย์อาจารย์เดียวกัน และความเคารพรักที่มีต่อหลวงพ่อเป็น ประการสำคัญ ยังมีคนอีกมากมายที่รู้สึกเช่นนี้แต่ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้ ฉันขอเป็นตัวแทนของคนเหล่านั้นที่จะรวบรวมพลังจิตแห่งความรักอันบริสุทธิ์ทีมีต่อหลวงพ่อจรัญู ฐิตธัมโม มาเป็นปัจจัยเกื้อหนุนให้หลวงพ่อมีพลังกายและพลังจิตที่เข้มแข็งสืบต่องานของพระศาสนาไปตราบนาน เท่านาน

กราบนมัสการมาด้วยความเคารพอย่างสูง