ปี ๒๕๓๘ หลังจากที่ลูกสาวดิฉันเรียนจบ ทำงานได้ประมาณ ๕-๖
เดือน เขาก็อยากไปวัด จึงชวนดิฉันไปกับเพื่อนของเขา รวม ๓
คน ไปวันศุกร์กลับวันอาทิตย์ ต่อมาวันที่ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๔๑ ลูกๆไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน
พ่อเด็กยังทำงานอยู่ที่ศรีราชา ดิฉันต้องอยู่คนเดียว จึงตัดสินใจไปวัดอัมพวันแต่เพียงลำพัง
เมื่อถึงวัด แม่ชีสมคิดให้ดิฉันพักที่ศาลาภาวนา ๑ ชั้นบน ดิฉันได้แม่ครูพันธุ์ทิพย์สอนให้ปฏิบัติ
ให้มีสติรู้ตามการหายใจเข้าออก วันหนึ่งดิฉันได้เห็นแม่ของดิฉัน
ซึ่งตายไปตั้งแต่ปี ๒๕๒๘ เห็นใบหน้าของแม่ยิ้มก็ดีใจ อิ่มเอิบ
หลังจากนั้นดิฉันก็ให้สัจจะในใจว่า จะขอไปวัดเดือนละ ๑ ครั้ง
เริ่มตั้งแต่ครั้งละ ๓ วัน ต่อมาครั้งละ ๕ วันบ้าง ๗ วันบ้าง
ดิฉันมีความสุขดิฉันจะช่วยทำงานทุกอย่างที่จะช่วยแบ่งเบาได้
เช่น ซักผ้าผู้ไปปฏิบัติธรรม ช่วยโรงทานทำอาหาร และช่วยจัดที่พัก
ดิฉันไปทุกเดือนโดยมิได้ขาดจนปี ๒๕๔๓ ดิฉันได้พาสามีไปอยู่
๗ วันไปได้ ๓ ครั้งเขาก็หยุด ไม่ไปอีก
ดิฉันเคยถูกเข้าใจผิดว่าขโมยของ แต่ด้วยสายตาหลวงพ่อมองดิฉันอย่างเมตตา
ทำให้ดิฉันน้ำตาไหล เข้าใจในสายตาของหลวงพ่อที่เข้าใจดิฉัน
ทำให้ดิฉันมีกำลังใจทำงานที่วัดอีก โดยไม่เห็นแก่ความเหนื่อยยาก
ขนาดตัวอักษร:
เพิ่ม
ลด
ปกติ
